نکته ای دربارۀ آیۀ غار

در این آیه فضیلتی برای ابوبکر وجود ندارد. کسی که در کنار پیامبر اکرم (ص) باشد، نباید حزن و اندوهی داشته باشد، اما ابوبکر آشکارا ناراحت بود و پیامبر اکرم (ص) فرمود:

«...لَا تَحْزَنْ إِنَّ اللَّهَ مَعَنَا... اندوهگین مباش که خدا با ماست».[1]

قرآن می فرماید: «فَأَنْزَلَ اللَّهُ سَکِینَتَهُ عَلَیْهِ وَ أَیَّدَهُ بِجُنُودٍ لَمْ تَرَوْهَا...

پس خدا آرامش و اطمینان را بر پیامبر نازل فرمود و او را مؤید به یاری  لشگریانی کرد که شما نمی بینید».[2] 

تمام ضمایر قبلی، تثنیه است، ولی در اینجا، مفرد است. خداوند سکینه و آرامش را بر پیامبر اکرم (ص) نازل کرد و او را مؤید به جنود و لشگریانی کرد که قابل رؤیت نیستند.

آیا ابوبکر مؤید به این جنود است یا پیامبر(ص)؟

قرآن در سورۀ فتح؛آیۀ26 می‌فرماید:

«فَأَنْزَلَ اللَّهُ سَکِینَتَهُ عَلَى رَسُولِهِ وَ عَلَى الْمُؤْمِنِینَ...پس خداوند سکینه و آرامش را بر پیامبر و مؤمنین نازل فرمود».

اما در غار، سکینه و آرامش بر مؤمنین نازل نشده است، بلکه تنها بر پیامبر نازل شده است.

به تعبیر علامه حلی(ره):

«اگر ابوبکر جزو مؤمنین بود، ضمیر به صورت تثنیه می‌آمد».

ضمناً اگر آیۀ غار، واقعاً دلیلی بر حقانیت خلافت ابوبکر است، چرا ابوبکر در سقیفۀ بنی‌ساعده، و نیز در برابر اعتراضات مسلمانان به خود پس از آن، به این آیه استناد نکرد؟

[1]-توبه؛40.

[2] - توبه؛40.

/ 0 نظر / 45 بازدید